ការស្រឡាញ់ស្មើដោយខ្លួនមិនមាន
<<ការស្រទ្បាញ់ស្មើដោយខ្លួនមិនមាន, ទ្រព្យស្មើដោយស្រូវមិនមាន, ពន្លឺស្មើដោយបញ្ញាមិនមាន, ភ្លៀងហ្នឹងឯងប្រសើរក្រៃលែងជាងស្រះ>>
អធិប្បាយសង្ខេប
ការស្រទ្បាញ់់វត្ថុមានវិញ្ញាណ និងឥតវិញ្ញាណហើយប្រឹងប្រែងស្វែងរកទាំងថ្ងៃទាំងយប់មិនគិតអំពី ការនឿយហត់ ព្រួយលំបាកឬយ៉ាងណាៗ ឲ្យតែពីខាងមានបានតាមបំណងរបស់ខ្លួន ឯវត្ថុអស់ទាំងនោះសោតក៏គ្រាន់តែជាគ្រឿងទំនុកបម្រុងជប់លៀងអាយុជីវិតរបស់ខ្លួន ឲ្យបានគង់វង្ស និងសុខស្រួលប៉ុណ្ណោះ ត្រង់នេះសឲ្យឃើញថាការស្រទ្បាញ់វត្ថុទាំងនោះមិនស្មើការស្រទ្បាញ់ខ្លួនឯងទេ, ឯការស្រទ្បាញ់ខ្លួនពោលគឺ អត្តភាពនេះមានការងូតទឹក ដុសក្អែល សម្អាតខ្លួនឲ្យស្អាតល្អ ស្លៀកពាក់ខោអាវត្រឹមត្រូវ តាមសម័យនិយម ជប់លៀងបំប៉នខ្លួនដោយបាយ នំ ចំណី ត្រីសាច់ ឲ្យធាត់ធំល្អ បោសច្រាសសម្អាតភូមិឋានលំនៅមិនឲ្យស្មោកគ្រោក ការពារ ឬកម្ចាត់បង់នូវរោគដោយឳសថផ្សេងៗជាដើម ទាំងនេះឈ្មោះថាស្រទ្បាញ់ខ្លួនត្រឹមត្រូវតាមវិធីអនាម័យ ដោយពិតទៅហើយ ព្រោះថាការធ្វើអ្វី គិតអ្វី និយាយអ្វី សុទ្ធតែប្រារព្ធមកលើខ្លួនឯងជាមុនទាំងអស់។
((ការស្រទ្បាញ់ស្មើដោយខ្លួនមិនមាន)) បើបណ្ឌិតដឹងថាខ្លួនជាទីស្រទ្បាញ់ គប្បីរក្សាខ្លួននោះទុកឲ្យល្អ គម្បីថែទាំសម្អាតខ្លួន ក្នុងវ័យទាំង៣ វ័យណាមួយកុំឲ្យខានទ្បើយ។ វ័យទាំង៣ នោះគេកំណត់យកទៅតាមអាយុរបស់មនុស្សចំនួន ៧៥ឆ្នាំមកបែងចែកជា៣ ថ្នាក់ ថ្នាក់ដំបូង បឋមវ័យ(វ័យដំបូង) ចាប់តាំងពីឆ្នាំដែលកើតរហូតដល់អាយុ ២៥ឆ្នាំ ថ្នាក់ទី២ បជ្ឈិមវ័យ (វ័យកណ្តាល) កំណត់ចាប់ពីអាយុ ២៦ឆ្នាំ រហូតដល់អាយុ ៥០ឆ្នាំ ថ្នាក់ទី៣ បច្ឆិមវ័យ (វ័យទីបំផុត) កំណត់ចាប់ពីអាយុ ៥១ឆ្នាំ រហូតដល់អាយុ ៧៥ឆ្នាំ។ ឯការរក្សាថែទាំសម្អាតខ្លួនទុក ឲ្យស្អាត ក្នុងវ័យទាំង៣នោះ ដូច្នោះបើគ្រហស្ថគួរធ្វើការកុសលមានឲ្យទានរក្សាសីល៥ សីល៨ ចម្រើនមេត្តា ភាវនាជាដើម តាមកម្លាំងដែលខ្លួនអាចធ្វើបាន ធ្វើយ៉ាងនេះហៅថាស្រទ្បាញ់ ខ្លួន បីបាច់រក្សាខ្លួនឲ្យស្អាតល្អពិតប្រាកដ។
((ទ្រព្យស្មើដោយស្រូវមិនមាន)) ព្រោះស្រូវអាចចិញ្ចឹមជីវិតរបស់មនុស្សវិសេស ជាងទ្រព្យផ្សេងៗដែលមាននៅក្នុងលោក។ អ្វីក៏ដោយឲ្យតែក្រៅពីស្រូវ ឬក្រៅអំពីវត្ថុ ដែលរាប់បញ្ចូលទៅក្នុងធញ្ញជាត ដូចជាមាស ប្រាក់ កែវកង ពេជ្យ ជាដើម វត្ថុទាំងនេះ គ្រាន់តែជាគ្រឿងអលង្ការ សម្រាប់តុបតែង លម្អខ្លួនប្រាណ របស់មនុស្សម្នាក់ៗតែប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជាវត្ថុអាចញុំាងអត្តភាព ឲ្យធំធាត់រស់រានមានជីវិតនោះបានទេ មានតែស្រូវ ឬវត្ថុដែលរាប់បញ្ចូលទៅជាមួយធញ្ញជាត ដូចពោត សណ្តែកជាដើមអាចចិញ្ចឹមអត្តភាពរបស់មនុស្សឲ្យធំធាត់ រស់រានមានជីវិតបាន។ ឯមាស ពេជ្យ អស់ទាំងនោះមិនអាចទទួលទាន ឫជប់ឲ្យរាងកាយមនុស្សធំ ធាត់បានទេ។
((ពន្លឺស្មើដោយបញ្ញាមិនមាន)) ព្រោះបញ្ញាចាត់ទុកជាពន្លឺមួយយ៉ាងល្អវិសេស ភ្លឺបានទាំងយប់ ទាំងថ្ងៃ ក្រៃលែងជាងពន្លឺដែលមាននៅក្នុងលោក មានពន្លឺព្រះអាទិត្យ ពន្លឺព្រះចន្រ្ទជាដើម។ ពន្លឺអ្វីក៏ដោយឲ្យតែក្រៅអំពីបញ្ញា លោកហៅថាពន្លឺទាំងអស់, ពន្លឺទាំងនោះមិនស្មើនឹពន្លឺបញ្ញានោះទេ។ ព្រោះហេតុអ្វី? ព្រោះថាពន្លឺក្នុងលោកទាំងអស់ ដូចជាពន្លឺព្រះអាទិត្យ ពន្លឺព្រះចន្រ្ទ ក៏មិនស្មើពន្លឺបញ្ញាបានដែរ ដោយពន្លឺព្រះអាទិត្យ ភ្លឺបានតែពេលថ្ងៃ ឯពន្លឺព្រះចន្រ្ទ ភ្លឺបានតែពេលយប់។ ការពិចារណា ឬការដឹងច្បាស់លាស់នូវអារម្មណ៍ទាំងទ្បាយ មានរូបជាដើម បានឆ្លុះបញ្ចាំងឲ្យឃើញច្បាស់នូវអតីត អនាគត និងបច្ចុប្បន្ន ដឹងច្បាស់នូវហេតុអាក្រក់ ល្អ គុណ ទោស ស្គាល់កិច្ច ទាំងពួងបានរាល់ពេលមិនរើសថា យប់ ឫថ្ងៃទ្បើយ។
((ភ្លៀងហ្នឹងឯងប្រសើរក្រៃលែងជាងស្រះ)) ពីព្រោះទឹកភ្លៀងអាចសម្រេចប្រយោជន៍ទាំងពួងបាន។
អន្លង់ទឹកដែលមាននៅក្នុងលោកទាំងអស់ ដូចជាទន្លេ ស្ទឹង បឹង សមុទ្រទាំងទ្បាយធំ តូច ទោះបីមានទឹកច្រើន ហើយជ្រៅយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏មិនស្មើនឹងទឹកភ្លៀង នោះទេ។ ព្រោះហេតុអ្វី? ព្រោះថាអន្លង់ទឹកទាំងអម្បាលនោះ ប្រើការបានខ្លះ តែមិនបានសព្វគ្រប់ដូចទឹកភ្លៀងទេ។ ឯទឹកភ្លៀងវិញប្រើការបានសព្វគ្រប់ទិសតំបន់បាន បើធ្វើស្រែក៏បានផលស្រូវល្អ បើធ្វើចម្ការក៏បានផលិតផលបរិបូណ៌។ តែបើឆ្នាំណាមួយមិនមានទឹកភ្លៀង ឬមានដែរ តែមិនបរិបូណ៌ក្នុងឆ្នាំនោះ មនុស្ស សត្វ ទាំងពួង មានសេចក្តី ទុក្ខព្រួយ លំបាកចំពោះជីវភាព និងសុខភាពទាំងរុក្ខជាតិក្នុងព្រៃ សោតក៏ស្វិតស្រពោន មិនមានការរីកចម្រើន លូតលាស់ដុះដាលកើតទ្បើងបានទេ ក៏ដោយសារគ្មានទឹកភ្លៀង។
No comments:
Post a Comment