«គ្រូ
កាច សិស្សខូច»។ នេះជាគំនិតទស្សនវិជ្ជា
ដែលចាស់ទុំខ្មែរចង់ដាស់តឿនប្រជាជនខ្មែរឱ្យអប់រំកូន សិស្ស
ឬអ្នកក្រោមបង្គាប់ដោយប្រើវិធីកណ្ដាល កុំកាចពេក តឹងពេក
តែក៏កុំស្លូតពេកដែរ។
ក្នុងការអប់រំកូន សិស្ស ឬអ្នកក្រោមបង្គាប់របស់ខ្លួន ប្រសិនបើឪពុកម្ដាយ លោកគ្រូ អ្នកគ្រូ ឬអ្នកដឹកនាំដោយប្រើវិធីស្លូត ឬធូររលុងពេក កូន សិស្ស ឬអ្នកក្រោមបង្គាប់របស់ខ្លួន មិនស្ដាប់បង្គាប់ មិនយកចិត្តទុកដាក់នឹងការរៀនសូត្រ ឬការងារឡើយ។ ជាលទ្ធផល កូន សិស្ស ឬអ្នកក្រោមបង្គាប់របស់ពួកគេ អាចក្លាយទៅជាមនុស្សមិនមានសីលធម៌ រៀនមិនចេះ មិនបានបំពេញភារកិច្ច កាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួន ឬក្លាយទៅជាមនុស្សដែលមិនសូវ
មានប្រយោជន៍សម្រាប់គ្រួសារ ស្ថាប័ន និងសង្គម។
ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើឪពុកម្ដាយ លោកគ្រូ អ្នកគ្រូ ឬអ្នកដឹកនាំប្រើវិធីតឹងតែងពេក ដោយមិនគិតពីលក្ខណៈធម្មជាតិរបស់មនុស្ស សមត្ថភាពជាក់ស្ដែងរបស់បុគ្គល ការលំបាក សុខទុក្ខ និងសេចក្ដីត្រូវការរបស់កូន សិស្ស ឬអ្នកក្រោមបង្គាប់របស់ខ្លួននោះ ប្រាកដណាស់ថា កូន សិស្ស ឬអ្នកក្រោមបង្គាប់របស់ពួកគេ អាចបាក់ទឹកចិត្ត មានការភិតភ័យ ខ្សោយបញ្ញា មានការមិនពេញចិត្ត មានគំនិតគុំគួន ព្រមទាំងអាចប្រើល្បិចភូតភរ ឬអំពើហិង្សាដើម្បីឆ្លើយតបទៅនឹងភាពតឹងតែងរបស់ឪពុកម្ដាយ លោកគ្រូ អ្នកគ្រូ ឬអ្នកដឹកនាំរបស់គេវិញដែរ។ ជាលទ្ធផល កូន សិស្ស ឬអ្នកក្រោមបង្គាប់របស់ពួក គេអាចក្លាយទៅជាមនុស្សមិនមានសីលធម៌ រៀនមិនចេះ ធ្វើការមិនកើត ឬក្លាយទៅជាមនុស្សខិលខូច មិនស្មោះត្រង់ ដែលអាចផ្ដល់ភាពស្មុគស្មាញកាន់តែខ្លាំងដល់គ្រួសារ ស្ថាប័ន និងសង្គម។
ដូច្នេះ វិធីល្អបំផុតសម្រាប់ការអប់រំកូន សិស្ស ឬអ្នកក្រោមបង្គាប់ គឺត្រូវប្រកាន់យកផ្លូវកណ្ដាលមួយ ពោលគឺត្រូវសំយោគរវាងសេចក្ដីស្រឡាញ់ពិត ហេតុផល និងវិន័យ។ មានន័យថាឪពុកម្ដាយ លោកគ្រូ អ្នកគ្រូ ឬអ្នកដឹកនាំ ត្រូវប្រើវិធីទន់ភ្លន់ អហិង្សា ប្រកបដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ពិត ការយោគយល់ ការអនុគ្រោះ និងការពន្យល់ហេតុផលនៅពេលដែលកូន សិស្ស អ្នកក្រោមបង្គាប់របស់ពួកគេមានកំហុស ប៉ុន្តែពួកគេក៏គួរបង្ហាញថាអំពើណាខុស អំពើណាត្រូវ អំពើណាគួរធ្វើ និងអំពើណាមិនគួរធ្វើផងដែរ។ ពួកគេមិនត្រូវស្រឡាញ់កូន សិស្ស ឬអ្នកក្រោមបង្គាប់របស់ខ្លួនរហូតដល់មិនបានទប់ស្កាត់ ឬមិនគិតអំពីត្រូវនិងខុសនោះទេ។
ការធ្វើបែបនេះមិនមានន័យថាពួកគេស្រឡាញ់កូន សិស្ស អ្នកក្រោមបង្គាប់របស់ខ្លួននោះទេ ផ្ទុយទៅវិញគឺពួកគេកំពុងធ្វើបាបកូន សិស្ស អ្នកក្រោមបង្គាប់របស់ខ្លួនដោយមិនដឹងខ្លួន។ លើសពីនេះទៅទៀត ការធ្វើបែបនេះក៏មានន័យថាពួកគេបានរួមចំណែកបណ្ដោយកូន សិស្ស អ្នកក្រោមបង្គាប់របស់ខ្លួនឱ្យធ្វើអ្វីៗតាមទំនើងចិត្តរបស់ខ្លួនទាំង ល្អទាំងអាក្រក់ ដែលអាចជាមូលដ្ឋានមួយនៃការរួមចំណែកកសាងមនុស្សអាក្រក់នៅក្នុងសង្គម ផងដែរ។
លក្ខណៈបែបនេះ យើងបានសង្កេតឃើញមាននៅក្នុងសង្គមខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ជាពិសេសក្នុងចំណោមគ្រួសារអ្នកមានទ្រព្យស្ដុកស្ដម្ភ គ្រួសារអ្នកមានឋានន្តរស័ក្ដិធំៗមួយចំនួន និងស្ថាប័នបក្សពួកនិយមមួយចំនួន ដែលឪពុកម្ដាយ និងអ្នកដឹកនាំស្ថាប័នទាំងនោះស្រឡាញ់កូន ឬអ្នកក្រោមបង្គាប់របស់ខ្លួនពេក រហូតដល់បានបណ្ដោយឱ្យកូន ឬអ្នកក្រោមបង្គាប់របស់ខ្លួនធ្វើអ្វីៗតាមចិត្តចង់ ទាំងល្អ ទាំងអាក្រក់ ទីបំផុតកូន ឬអ្នកក្រោមបង្គាប់របស់ពួកគេមួយចំនួន បានក្លាយទៅជាជនទំនើង អ្នកញៀនថ្នាំ ក្រុមបងធំ ជនពុករលួយ អ្នកបង្ហោះយាន្តយន្ត អ្នកបាញ់បោះ។ល។ ដែលបង្កភាពស្មុគស្មាញ និទណ្ឌភាព អយុត្តិធម៌ ហិង្សា ការរំលោភបំពាន គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ និងភាពអនាធិបតេយ្យផ្សេងៗទៀតក្នុងសង្គមខ្មែរបច្ចប្បន្ន។
ហេតុនេះ ក្នុងនាមអ្នកទស្សនវិជ្ជា ខ្ញុំសូមអំពាវនាវឪពុកម្ដាយ លោកគ្រូ អ្នកគ្រូ និងអ្នកដឹកនាំទាំងអស់ ត្រូវប្រើវិធីកណ្ដាល មិនតឹងពេក មិនធូរពេក ប្រកបដោយភាពទន់ភ្លន់ ភាពស្វិតស្វាញ អហិង្សា សេចក្ដីស្រឡាញ់ពិត ហេតុផល និងវិន័យ ក្នុងការអប់រំកូន សិស្ស អ្នកក្រោមបង្គាប់របស់ខ្លួន ដើម្បីរួមចំណែកកសាងធនធានមនុស្សពិត ដែលមានទាំងសុខភាពល្អ បញ្ញាវាងវៃ សេចក្ដីស្រឡាញ់ពិត ភាពក្លាហាន ចំណេះដឹងវិទ្យាសាស្ត្រ បច្ចេកវិទ្យា ទេពកោសល្យ និងសីលធម៌ នៅក្នុងកម្រិតសមាមាត្រគ្នា ដើម្បីជាប្រយោជន៍ក្នុងការកសាងសុខដុមនីយកម្មក្នុងសង្គមរបស់យើង៕
No comments:
Post a Comment