«កុំកំសាក
តែកុំព្រហើន គឺត្រូវក្លាហាន»នេះជាគំនិតទស្សនវិជ្ជាមួយ
ដែលចាស់ទុំខ្មែរចង់អប់រំកូនចៅកុំឱ្យខិតទៅរកចុងនីមួយៗនៃភាពដាច
ខាត់។
ទីមួយគឺកំសាក ឬខ្លាចពេករត់ចោលគ្រប់សមរភូមិ គ្រប់បញ្ហា ទោះបីតូចក្ដី ធំក្ដី មិនហ៊ានប្រឈម មិនរិះរកវិធីដោះស្រាយ ឱ្យតែមានបញ្ហាគឺពួកគេតែងតែបោះបង់ចោលជានិច្ច ដោយមិនបានវាយតម្លៃពីកម្រិតឧបសគ្គនោះឱ្យបានច្បាស់លាស់មុននឹង សម្រេចចិត្តបោះបង់ចោល។
ទីពីរ ចង់ព្រមានកូនខ្មែរកុំឱ្យខិតទៅរកចុងមួយទៀតនៃភាពដាច់ខាត គឺព្រហើន(ហ៊ានពេក) ដោយមិនបានពិនិត្យច្បាស់លាស់អំពីកម្លាំងនិងសមត្ថភាពខ្លួនឯង មិនបានវាយតម្លៃពីស្ថានភាព ឬកាលៈទេសៈនៃហេតុការណ៍ កម្រិតនៃឧបសគ្គ និងកម្លាំងរបស់គូប្រជែង ឬសត្រូវរបស់ខ្លួនមុនពេលសម្រេចចិត្តប្រឈម ឬវាយបក។ បើពុំដូច្នោះទេ ការវាយបកទាំងកម្រោលនេះ នឹងបរាជ័យយ៉ាងអាម៉ាស់ ឬអាចបាត់បង់ជីវិតក៏សឹងមាន។
ទីបី ចង់អប់រំឱ្យកូនខ្មែរប្រកាន់យកផ្លូវកណ្ដាលគឺសេចក្ដីក្លាហាន មានន័យថាមិនព្រហើន តែក៏មិនកំសាកដែរ គឺត្រូវចេះប្រមាណពីកម្លាំងនិងសមត្ថភាពខ្លួនឯង វាយតម្លៃពីស្ថានភាព ឬកាលៈទេសៈនៃហេតុការណ៍ កម្រិតនៃឧបសគ្គ និងកម្លាំងរបស់គូប្រជែង ឬសត្រូវរបស់ខ្លួនមុនពេលសម្រេចចិត្តថាត្រូវប្រឈម វាយបក ឬដកថយ។
ក្លាហាន មាន័យថាពេលខ្លះត្រូវហ៊ានប្រឈម ឬវាយបកវិញដើម្បីការពារខ្លួន ឬដណ្ដើមយកជោគជ័យនៅពេលដែលកម្លាំងលទ្ធភាព និងសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនមានគ្រប់គ្រាន់។ ប៉ុន្តែពេលខ្លះទៀតត្រូវដកថយជាយុទ្ធសាស្ត្រដើម្បីរៀបចំខ្លួន ពង្រឹងសមត្ថភាពនិងយុទ្ធសាស្ត្រឱ្យបានសមល្មម ទើបត្រូវវាយបកជាក្រោយ។ វាជាអំពើអសីលធម៌មួយពេលដែលអ្នកណាម្នាក់ ឬក្រុមណាមួយប្រកាសសង្គ្រាមជាមួយមនុស្សម្នាក់ ឬក្រុមផ្សេងទៀត នៅពេលដែលគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាគេមិនអាចយកឈ្នះលើបច្ចាមិត្តរបស់គេ ហើយជាលទ្ធផលគេនឹងខាតបង់ទ្រព្យសម្បត្តិ រងរបួស បាត់បង់ជីវិត ឬត្រូវសងការខូចខាតដល់គូសត្រូវរបស់ខ្លួនទៅតាមច្បាប់សង្គ្រាម៕
ទីមួយគឺកំសាក ឬខ្លាចពេករត់ចោលគ្រប់សមរភូមិ គ្រប់បញ្ហា ទោះបីតូចក្ដី ធំក្ដី មិនហ៊ានប្រឈម មិនរិះរកវិធីដោះស្រាយ ឱ្យតែមានបញ្ហាគឺពួកគេតែងតែបោះបង់ចោលជានិច្ច ដោយមិនបានវាយតម្លៃពីកម្រិតឧបសគ្គនោះឱ្យបានច្បាស់លាស់មុននឹង សម្រេចចិត្តបោះបង់ចោល។
ទីពីរ ចង់ព្រមានកូនខ្មែរកុំឱ្យខិតទៅរកចុងមួយទៀតនៃភាពដាច់ខាត គឺព្រហើន(ហ៊ានពេក) ដោយមិនបានពិនិត្យច្បាស់លាស់អំពីកម្លាំងនិងសមត្ថភាពខ្លួនឯង មិនបានវាយតម្លៃពីស្ថានភាព ឬកាលៈទេសៈនៃហេតុការណ៍ កម្រិតនៃឧបសគ្គ និងកម្លាំងរបស់គូប្រជែង ឬសត្រូវរបស់ខ្លួនមុនពេលសម្រេចចិត្តប្រឈម ឬវាយបក។ បើពុំដូច្នោះទេ ការវាយបកទាំងកម្រោលនេះ នឹងបរាជ័យយ៉ាងអាម៉ាស់ ឬអាចបាត់បង់ជីវិតក៏សឹងមាន។
ទីបី ចង់អប់រំឱ្យកូនខ្មែរប្រកាន់យកផ្លូវកណ្ដាលគឺសេចក្ដីក្លាហាន មានន័យថាមិនព្រហើន តែក៏មិនកំសាកដែរ គឺត្រូវចេះប្រមាណពីកម្លាំងនិងសមត្ថភាពខ្លួនឯង វាយតម្លៃពីស្ថានភាព ឬកាលៈទេសៈនៃហេតុការណ៍ កម្រិតនៃឧបសគ្គ និងកម្លាំងរបស់គូប្រជែង ឬសត្រូវរបស់ខ្លួនមុនពេលសម្រេចចិត្តថាត្រូវប្រឈម វាយបក ឬដកថយ។
ក្លាហាន មាន័យថាពេលខ្លះត្រូវហ៊ានប្រឈម ឬវាយបកវិញដើម្បីការពារខ្លួន ឬដណ្ដើមយកជោគជ័យនៅពេលដែលកម្លាំងលទ្ធភាព និងសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនមានគ្រប់គ្រាន់។ ប៉ុន្តែពេលខ្លះទៀតត្រូវដកថយជាយុទ្ធសាស្ត្រដើម្បីរៀបចំខ្លួន ពង្រឹងសមត្ថភាពនិងយុទ្ធសាស្ត្រឱ្យបានសមល្មម ទើបត្រូវវាយបកជាក្រោយ។ វាជាអំពើអសីលធម៌មួយពេលដែលអ្នកណាម្នាក់ ឬក្រុមណាមួយប្រកាសសង្គ្រាមជាមួយមនុស្សម្នាក់ ឬក្រុមផ្សេងទៀត នៅពេលដែលគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាគេមិនអាចយកឈ្នះលើបច្ចាមិត្តរបស់គេ ហើយជាលទ្ធផលគេនឹងខាតបង់ទ្រព្យសម្បត្តិ រងរបួស បាត់បង់ជីវិត ឬត្រូវសងការខូចខាតដល់គូសត្រូវរបស់ខ្លួនទៅតាមច្បាប់សង្គ្រាម៕
No comments:
Post a Comment